Marietje Kessels, de waarheid
Godelieve Kessels wijst in haar boek de pastoor aan als moordenaar van haar tante Marietje. Haar ouders zouden door de pastoor gedwongen zijn om te zwijgen. Toch vreemd dat een vader zwijgt over de moordenaar van zijn dochtertje?
Maar het kan nog vreemder: de pastoor zou een tijd na de moord – in processie zelfs, alle gekheid op een stokje – naar de familie zijn getrokken om een groot portret van hemzelf te schenken. Als klap op de vuurpijl zou vader Kessels het portret zijn leven lang op zijn werkkamer hebben gehad. Later zou deze machtige industrieel accepteren dat de in 1910 overleden ‘dader’ op amper tien meter van zijn dochtertje werd begraven.
Ik kan alleen maar concluderen dat het boek neerkomt op pure laster en eerroof. Trouwens, in het jaar 2000 hebben drie advocaten geprobeerd de moord alsnog op te lossen. Na dat onderzoek meldde het Algemeen Nederlands Persbureau dat de pastoor “het zeker niet gedaan heeft”.
Hopelijk kan de waarheid rond Marietje en pastoor George van Zinnicq Bergmann eindelijk aan het licht komen. Begrijp me goed, ik geloof wel dat er in de Katholieke Kerk rotte appels hebben gezeten die nu stinkend te voorschijn komen. Terecht dat het aan het licht komt! Maar waarom wordt de pastoor zo neergesabeld? Is het dan toch zo dat het goede dat er in de R.K.Kerk gebeurd is telkens neergehaald moet worden? Maar al te gemakkelijk wordt vergeten dat vele ouders en grootouders hebben leren lezen en schrijven van Fraters en Zusters en dat de ziekenhuizen bemenst werden door religieuzen. Veruit de meesten van hen hebben de beste jaren van hun leven gegeven voor hun medemensen.
Hopelijk mag straks, als alles uitgemest is uit de R.K.Kerk, de fantastische Blijde Boodschap van het Evangelie ook weer klinken in onze samenleving.
Kapelaan Karel Loodts
